Doelen. Focus. Die woorden spelen de laatste dagen in mijn hoofd. Ik heb ernstig behoefte aan heldere doelen en focus op die doelen. Niet dat ik helemaal niet weet wat ik wil; ik dwaal niet ongecontroleerd door het universum. Ik fladder niet atriumfibrilerend door mijn bestaan. Er zit best lijn in mijn leven. Ik weet wat ik belangrijk vind, waar ik voor sta. Waar ik globaal heen wil. Globaal. En ik maak stappen. Ik ga de goede kant op, maar het gaat mij te langzaam. En dat komt met name omdat ik mij teveel laat afleiden.

Ik ben een initiator, geen afmaker. Ik begin vol enthousiasme aan zaken en maak ze vervolgens niet af. Nou ja, er komen heus wel dingen af, maar stel voor dat ik 90% van wat ik begin ook daadwerkelijk afmaak!? Hoeveel krachtiger zou ik dan zijn?

Kijk naar dit blog. Enthousiast begonnen, precies een jaar geleden. En zie: twee hele bijdragen. Twee.  Na 14 maart is het een stille dood gestorven. Of in ieder geval diep in coma geraakt.

En zo gaat het steeds. Ik verzin iets nieuws, duik er vol enthousiasme in en even later komt er iets nieuws langs. Gaaf! Kwispelstaartend ren ik er op af en duik er vol enthousiasme in en even later…. Afijn, u begrijpt het.

Ik werd nog eens op de feiten gedrukt toen ik in de laatste dagen van 2010 een filmpje van Robin Sharma op zijn webblog bekeek. Ik heb meerdere boeken van Robin gelezen, waaronder The Leader Who Had No Title en vind ze inspirerend. Veel van de zaken die hij predikt pas ik toe in mijn dagelijks leven en ik zie dat het mij helpt. In het filmpje How To Make This New Year Your Best Year Yet? wordt je gevraagd doelen te stellen voor 2011. Echter, voordat je dat doet moet je noteren wat je prestaties zijn geweest in 2010. Wat heb je bereikt?

En daar werd het lastig. Het werd lastig omdat veel zaken die ik bereikt heb niet concreet zijn. Ik heb in 2010 heel veel bereikt, maar ik heb moeite om ze te benoemen omdat ik ze ‘along the way’ heb bereikt. Al doende. En niet vanuit een vooropgesteld plan.

Afijn. Tijd voor actie. Twintigelf wordt het jaar van doelstellingen en focus. En daar ga ik hier verslag van doen. Als stok achter de deur en wellicht heeft iemand anders er ook nog iets aan.

Hoe vaak heb ik mijzelf al niet voorgenomen om iedere week mijn administratie bij te houden? Het staat al een jaar in mijn agenda als wekelijks terugkerende afspraak met mijzelf: op zaterdagmorgen tussen 10 en 11 administratie. Ik krijg zelfs meldingen op mijn computer en mijn iPhone. Maar dat helpt niets als je, zoals ik, niet zo goed bent in het je houden aan afspraken met jezelf.

Ik ben creatief, neem initiatief, verzin graag nieuwe dingen en ga vol enthousiasme aan de slag. Maar ik ben niet zo goed in het afmaken. Als er iets anders leuks of interessants voorbij komt dan spring ik er bovenop. Het vorige initiatief blijft vervolgens als een oude pop in de hoek liggen. Zie bijvoorbeeld dit blog: eind januari een stukje geschreven en vervolgens anderhalve maand doodse stilte. Het is dat ik nu een poging doe tot reanimatie, maar voor het zelfde geld was het reeds een stille dood gestorven.

Vergelijkbare scenario’s gelden voor mijn mailbox. Ik ben begonnen met Getting Things Done (GTD) van David Allen. Het idee spreekt mij aan, het helpt mij, maar ik laat het te gemakkelijk weer uit mijn handen glippen. Om tot een werkbare actielijst te komen, gebaseerd op GTD, gebruikte ik in eerste instantie Actiontastic. Dat ging een tijdje goed totdat ik de belofte aan mijzelf verbrak en weer buiten het systeem om ging werken. Vervolgens kwam ik op Lifehacking een verhaal tegen over The Hit List. Dus hoppa, Actiontastic overboord en vol enthousiasme verder met The Hit List. U begrijpt het: ook The Hit List is nu maar half bijgewerkt en ligt alweer in de hoek. Grote kans dat het volgende systeem weer gewoon een papieren systeem wordt. Weer eens wat anders.

Nu is het niet zo dat het hier één ongeorganiseerde bende is. Ik besteed te veel tijd aan het terugzoeken van zaken, maar rekeningen worden (meestal) op tijd betaald en er zijn nog geen doden gevallen. Maar ik heb er wel genoeg van omdat ik weet dat ik beter gedij als ik de zaken op orde heb en overzicht heb. Waarom schrijf ik dit alles dan nu op mijn blog? Omdat het tijd is om een belofte te doen aan mijzelf. En u mag mij er aan houden.

De komende drie maanden doe ik mijn administratie keurig iedere zaterdagmorgen tussen 10 en 11 uur. Lukt dat niet op dat tijdstip dan zet ik een nieuwe afspraak in mijn agenda. Tevens houd ik mij gedurende drie maanden aan de filosofie van Getting Things Done en maak ik gebruik van The Hit List. Geen uitvluchten meer. Geen nieuwe systemen.

De tijd gaat nu in. En u bent mijn getuige.

En oh ja, ik ga ook nog structuur in mijn financiën aanbrengen. Waarover later meer.

Wat ik wil? Ik wil een thermometer waarop ik kan aflezen wat ik wil.

Bij gebrek aan dit soort thermometers werd het optie twee: een loopbaanadviestraject bij een heuse loopbaancoach. Een van de beste investeringen die ik ooit gedaan heb. Al gravende in mijzelf kwam ik er achter wat ik wilde. En zo werd ik coach. En trainer.

Maar daarmee was de kous nog niet af.

In september 2008 mocht ik meelopen met een Droombaandag van Huub van Zwieten. In één dag ontdekken wat je passies zijn, je talenten en hoe je deze kunt omzetten in je droombaan. Super inspirerend, maar al bij de eerste opdracht kwam ik wederom voor een dilemma te staan.

Opdracht: Introduceer jezelf in de tegenwoordige tijd alsof je stoutste droom realiteit is, zoals Noel Gallagher die, nog voordat hij iets in de muziek had bereikt, zich bij het uitzendbureau inschreef als rockstar.

Om dit te kunnen doen had ik een droom nodig. Een droom. Jeetje. Ik had geen droom. Hoe kwam ik aan een droom? Het werk dat ik deed vond ik geweldig. Ik was op dat moment bezig met de afronding van mijn opleiding tot coach. Wat had ik nog te dromen? Dus introduceerde ik mijzelf als coach. Goh. Dat deed de helft van de zaal. En bovendien was ik al coach.

Ik had dus geen droom, maar ik was wel gelukkig in mijn werk. Toch voelde ik een lichte jaloezie als anderen heel duidelijk voor ogen hadden wat zij wilden. Een droom om na te streven. Als zij begonnen te vertellen over die droom dan begonnen zij te stralen. En ze konden heel gericht keuzes maken. Ook best handig.

Er miste nog iets.

Ik nam mij voor om na te denken. Na te denken over een droom. Het werkte niet. Ik kan niet op commando een droom verzinnen. En dus ging ik door met dat wat ik leuk vond: trainen en coachen. Maar het bleef knagen.